Showing posts with label taboe. Show all posts
Showing posts with label taboe. Show all posts

Sunday, May 30, 2010

AGENDA 03/06/2010: cinema "Le Fil" de/van Mehdi Ben Attia




Genres d’à côté présente en collaboration avec Merhaba



Genres d’à côté stelt voor in samenwerking met Merhaba


Le Fil ( Mehdi Ben Attia ) avec/ met Claudia Cardinale, Salim Kechiouche, Antonin Stahly-Vishwanada

FR
De retour en Tunisie, après la mort de son père, Malik, la trentaine, doit à nouveau vivre chez sa mère. Il voudrait lui dire qu’il aime les hommes, mais il n’y arrive pas et s’enfonce dans ses mensonges. Lorsqu’il rencontre Bilal, tout devient possible : le jeune architecte, son amant et sa mère s’affranchissent des interdits pour embrasser pleinement la vie. Dans la chaleur de l’été tunisien, chacun va toucher du doigt le bonheur auquel il a longtemps aspiré.

Portés par les sensuels Kechiouche et Stahly-Vishwanada, cet opus lumineux est un magnifique hymne aux amours interdites mais tellement belles.

NL:
Terug in Tunesië, na de dood van zijn vader, moet Malik, een dertiger, opnieuw bij zijn moeder wonen. Hij wil haar vertellen dat hij op mannen valt, maar bij gebrek aan durf geraakt hij in zijn leugens verstrikt. Tot hij Bilal ontmoet en alles mogelijk wordt: de architect, zijn lief en zijn moeder gooien de taboes overboord en omarmen ten volle het leven.

In de hitte van de Tunesische zomer proeven ze elk het geluk waar zo zolang naar smachtten. Gedragen door het sensuele spel van Kechiouche en Stahly-Vishwanada is deze film een prachtige lofzang op de verboden, maar oh zo schone liefdes.

--------

Jeudi 03.06.2010 à 21:30
Donderdag 03.06.2010 om 21:30
Cinéma Arenberg
Galerie de la reine/Koninginnegalerij, 26 - Brussels 1000 Bruxelles
fictie - 2008 - 93’ OV: arabisch ondertitels: frans
fiction - 2008 - 93’ VO: arabe sous-titres: français

Monday, May 17, 2010

Een Strijd, tweestrijd ... (brief aan Yoessuf)







Beste Youssef

Trots. Ja, dat mogen we zijn. We hebben de afgelopen jaren heel wat onrecht uit de wereld geholpen. Arbeiders kregen rechten om hen te beschermen tegen uitbuiting. De stem van vrouwen en armen tellen nu evenveel als de stem van een rijke man. Een ware revolutie toen. Holebi's kunnen sinds een aantal jaren ook bij de overheid kiezen wie ze liefhebben én dit wordt ook erkend door de samenleving als geheel, in goede en kwade dagen.

Al die rechten op gelijkwaardigheid kregen we door solidariteit, door liefde, door standvastigheid. Door te tonen dat we bestaan en het leven mogen leiden waar iedereen recht op heeft. En toch ... zelfs als de wet beschermt, mogen we niet vergeten dat er nog andere 'strijdtonelen' zijn. Want wat op papier waar is, heeft nog een lange weg af te leggen, voor de geesten overtuigd zijn.

Als allochtone holebi (als ik even dat etiketje voor de duidelijkheid mag gebruiken voor mezelf) besef ik heel goed dat we op verschillende fronten moet werken aan de emancipatie van de maatschappij. Want in tegenstelling tot wat sommigen denken is emancipatie een proces dat niet enkel voorbehouden is voor de minderheidsgroep die een slechtere sociaal-economische positie heeft. Nee, integendeel! Vaak legt de emancipatie net uitsluitingmechanismen bloot waarvan de meerderheid zich vaak niet bewust is. Dankzij manifestaties, petities, protest, publieke verontwaardiging en jawel ook prides werden de uitsluiting of discriminatie aan de kaak gesteld van holebi's.

Maar wat heb ik eraan, als ik een appartement mag huren als holebi, als de huurder niet wil verhuren aan een Saïd of een Mohammed? Is dat dan ook niet iets om trots op te zijn? Is dat ook een deel van mijn mezelf dat ik niet kan verloochenen? En waarom moet je Jan heten om een klant verder te kunnen helpen in sommige call centers? Is Saïd dan geen mooie naam? Waarom moet ik dat deel verbergen?

Nu ja ... Onlangs Youssef … zei je iets dat me heel treurig stemt. Je vertelde me dat je een aantal holebi-vrienden had, maar dat je geen Marokkaanse vrienden wou die homo waren. Ik wist niet wat ik hoorde en toen ik vannacht niet kon slapen van deze kwetsende woorden, kroop ik in mijn pen. Je hebt echt wel pech Youssef. Je hebt wel Marokkaanse vrienden die homo zijn. Maar de clou is dat ze zwijgen. En dat jij bewust je ogen sluit voor de realiteit. En zo wordt je leven een heel grote grap. Ik kan maar niet begrijpen dat jij deze schizofrene en ronduit racistische uitleg aanvaardbaar voor jezelf maakt.

“Homoseksualiteit bestaat niet bij ons; het is een Westerse ziekte”… Hoe vaak hoor ik dat niet. Onwetendheid, vooroordelen en roddel over homoseksualiteit kunnen door geen enkele wet verboden worden of tegengewerkt. Wel door in dialoog te treden, door proberen het onbespreekbare bespreekbaar te maken. Maar dit is een langzaam en moeizaam proces. Merhaba gaat deze dialoog aan met de "doorsnee allochtoon" en het allochtoon middenveld - op een niet-betutelende manier. En het moet gezegd worden dat we heel wat bemoedigende signalen opvangen. Signalen die aantonen dat ‘allochtonen’ een sterk gediversifieerde groep zijn en dat een aantal standpunten genuanceerder zijn dan wat het publiek debat doet vermoeden. We nemen op onze schaal deel aan de emancipatiestrijd van binnenuit de gemeenschap. Merhaba voert dus niet enkel een debat over gender en seksuele oriëntatie, maar strijdt ook tegen armoede, laaggeschooldheid, discriminatie op de arbeidsmarkt, sociale uitsluiting, racisme en geïnstitutionaliseerde discriminatie, …

Er zijn nog steeds (jonge) mensen die niet verondersteld zijn zich te laten leiden door hun hart, die niet mogen kiezen wie ze liefhebben: niet de juiste kleur, niet het juiste geslacht, ... Een strijd tegen alle vormen van discriminatie en vooroordelen, geen tweestrijd! Ook ouders van allochtone holebi's zijn slachtoffer van de groepsdruk voor een norm à la huisje-tuintje-boompje, van onrealistische idealen. Er zijn ouders die niet willen dat hun dochter trouwt met een Marokkaan, zoals er ook ouders zijn die niet willen dat hun zoon gelukkig is met de man van zijn leven. Waarom? Om ze te beschermen klinkt het dan vaak. Tegen de boze tong, de roddel en de achterklap. Wat gaan de buren wel niet denken?

Is een pride nog nodig? Ja. Maar verandering komt niet enkel door en masse in de Brusselse straten te lopen. Het is natuurlijk wel door deze optocht dat we de aandacht konden vestigen op wat anders kan. Toch mogen we niet vergeten dat er ook andere manieren zijn om te strijden tegen vooroordelen. Onderwijs moet autochtoon én allochtoon, kortom iedereen, klaarstomen om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op de maatschappij. Als je als leerling geen allochtone leraars en geen homo-leraars ziet tijdens je schoolloopbaan, dan mis je een deel van de diversiteit in de samenleving, maar heeft ook een groot deel van de schoolbevolking geen positief rolmodel.

Nu ja ... Youssef, troost je ... ik ga ook dit jaar niet meemarcheren in de Pride. Want ik wil geen masker dragen. Wat ik wel ga doen? Iedere dag opkomen tegen racisme en tegen homofobe uitlatingen zoals de jouwe. Want voor mij is een uitspraak als “ik heb niets tegen homo's, maar wel tegen Marokkaanse homo's” even kwetsend en haatdragend als “ik heb niets tegen vreemdelingen, maar Marokkanen ...”. En er bestaan evenveel variaties op dit thema, als er vooroordelen zijn.

O ja ... Ik heb nog iets anders belangrijks te doen vandaag. Iets symbolisch. Je de-friend-en op facebook. Want ik kan geen racisten op mijn facebook laten staan. Wat zouden de buren zeggen. :-)

Bon, Youssef, … besef goed dat ook jij in die rechtenstrijd verweven zit: wil je fake friends die ook voor jou optreden met de rol die je wilt dat ze voor jou spelen, of durf je eerlijkheid te appreciëren als een geschenk? Een strijd, geen tweestrijd.

Oriëntaalse groetjes

Saïd Al Nasser

Merhaba probeert met een langetermijnvisie te werken aan mentaliteitswijziging bij de allochtone gemeenschap. Met telkens weer opnieuw tijdelijke projecten moeten we trachten toch een duurzaam effect verkrijgen. Contradictio in terminis.

Een professioneel onthaal verzorgen, het uitbouwen en onderhouden van een netwerk van gevormde intermediairen in de hulp-en dienstverlening, gerichte doorverwijzing en toeleiding, het opzetten en begeleiden van emancipatorische processen, het bieden van informatie en dienstverlening, het specialiseren in de relatie tussen cultuur, seksualiteit en identiteit, het ontwikkelen van methodieken en op het opzetten van vormingen en workshops, het concipiëren en organiseren van relevante socio-culturele activiteiten en acties, het actief zoeken naar partnerschappen die de hokjes doorbreken, sensibilisering bij diverse doelgroepen en op verschillende niveaus, belangenbehartiging, netwerking, het opbouwen van expertise en het delen van knowhow... dit alles kan echt niet enkel door vrijwilligers gebeuren.

Het onderwijs vervult een cruciale rol in de emotionele ontwikkeling van de jeugd. Het is primordiaal dat homoseksualiteit in de eindtermen staan, maar het is nog belangrijker dat scholen en leraars gesteund worden als ze dit moeilijk onderwerp moeten aankaarten. Dat de eindtermen geen dode letter worden of papegaaienwerk. Aangepaste tools ontwikkelen die de diversiteit in de maatschappij tot een gemeengoed maken.

Op het vlak van hulpverlening zijn er nog blinde vlekken die veel onnodig leed veroorzaken. Als ouders met hun opvoedings- en andere vragen terecht konden bij een instantie die ook taboe-onderwerpen aankan op een respectvolle manier en met oog voor de interculturele context, dan kunnen veel drama's vermeden worden. Hierin zien we ook een taak voor allochtone hulpverleners en imams, die mits de nodige vorming een grotere steun kunnen zijn voor allochtone holebi's en hun omgeving.

Tuesday, June 9, 2009

Chuuuuuuuuuuuuuuuut ! 18/06 ... Pièce de Théâtre/Toneelstuk




Beste,

Graag nodigen wij u uit op donderdag 18 juni 2009, om 20u in De Pianofabriek, voor de premiere van “Chut!” - een theater-dansvoorstelling over liefde, vrouwenliefde, verboden liefde, onmogelijke liefde... of toch niet?

"Chut!" is een co-productie van de allochtone vrouwenorganisatie Caleidoscoop in Molenbeek, de allochtone holebi-organisatie Merhaba en Culturencentrum de Pianofabriek.


Shhhhht …

Met de vinger op de lippen geven we maar al te vaak aan wat verzwegen moet te worden.
Maar wanneer verzwijgen we de liefde, de persoon die we het liefste zien en met gans ons hart beminnen?

"Chut!" gaat over deze verboden liefde.

Lila en Ouna, een Marokkaanse moslimvrouw en een Belgische voelen zich op een duizelig makende manier tot mekaar aangetrokken. Hun liefde zal alles veranderen. Niets is nog zwart en wit. Niets is nog duidelijk. Of toch?

Wie is wie

"Chut!" is een co-productie van de allochtone vrouwenorganisatie Caleidoscoop in Molenbeek (gemeenschapscentrum de Vaartkapoen), Merhaba (organisatie van en voor vrouwen en mannen met roots in de Maghreb, het Midden-Oosten en Turkije, die zich aangetrokken voelen tot mensen van hun eigen geslacht) en de Pianofabriek (het gemeenschaps- en culturencentrum van Sint-Gillis).

Tekst: Malika Saissi
Regie en Choreografie: Milton Paulo
Stemwerk: Barbara Ruffin
Acteurs: Malika Saissi (Lila) en Delphine Dutoit (Ouna)
Muziek: Mounir

De voorstelling wordt gespeeld in een mix van Frans, Arabisch en Nederlands. Er wordt ondertiteling voorzien.

De context

Het theaterstuk “Chut!” is het resultaat van een lang verhaal. Zeven jaar geleden eiste Malika Saissi het onmiddellijke ontslag van haar collega toen ze vernam dat die met een vrouw samenleefde. Hierop volgden maanden, jaren van dagelijkse, vaak verhitte gesprekken tussen de twee vrouwen in een poging mekaar te begrijpen. Vandaag hebben zij, ondanks hun verschillen, een heel intense vriendschapsband.

De eerste versie van “Chut!” (werktitel: Lila & Ouna), droeg Malika aan haar op.

Met “Chut!” snijdt Malika een thema aan dat universeel is: dat van de liefde. Wat het bijzonder maakt is dat het gaat over het bouwen van bruggen, over de verschillen van opvoeding, cultuur, levensvisie, ... heen en dat dit het resultaat is van een proces van innerlijke bevraging en reflectie over haar omgeving, religie, liefde, Anders-zijn, ... .

Een geheel optimistisch stuk is het niet geworden, wel het verhaal van de innerlijke worsteling van twee vrouwen in conflict met zichzelf, met hun omgeving en soms met mekaar.

Met haar allochtone vrouwenorganisatie “Caleidoscoop” in Molenbeek is Malika ondertussen zowat de belangrijkste partnerorganisatie van de allochtone holebi-organisatie Merhaba (www.merhaba.be).

In heel deze weg is het haar geloof die haar kracht heeft gegeven. Malika die met haar man en vier kinderen in Molenbeek woont, heeft het niet altijd makkelijk haar strijd tegen discriminatie - ook die van holebi’s - te verantwoorden. Voor haar is het echter duidelijk:

“Homosexualiteit is in de Marokkaanse gemeenschap nog steeds een sterk taboe onderwerp. Als vrouw en als feministe kom ik op voor alles wat de vrouw kan onderdrukken; als moslima en als burger neem ik het op voor tolerantie en tegen discriminatie en onverdraagzaamheid.

“Chut! is een verhaal over Liefde en daarom hopen we dat het iedereen zal raken. Hoe dan ook opent het de mogelijkheid tot een dialoog over dit zeer gevoelige onderwerp”.

De auteur

Malika Saissi (° 1971)

Malika Saissi, tweede generatie Marokkaanse in Brussel, groeide op als oudste dochter in een familie van 11 kinderen. Ze werd uitgehuwelijkt aan een Berber die zijn verdroogde landerij in het Rifgebergte achterliet voor een betere toekomst in België. Binnen het jaar kreeg Malika haar eerste kind. Het stel leefde de eerste jaren in schrijnende armoede, maar door liefde en heel veel wilskracht, veranderde hun leven. Gesluierd en met vier kinderen stapte ze de wereld in.

Malika werd al snel de spreekbuis van de ouders op de school van haar kinderen en engageerde zich binnen het “Schoolopbouwwerk”. Tijdens het overleg met vrouwen, luisterde ze naar hun vragen, noden en problemen. Ze startte met een vrouwenpraatgroep in haar salon thuis en richtte niet lang erna de vrouwenwerking “Caleidoscoop” op. Ze organiseerde cursussen, activiteiten, werkgroepen en debatten, schreef theaterteksten en regisseerde stukken met vrouwen uit de buurt. Ze hielp de positie van de vrouwen te versterken door hen mondiger te maken, hen bewust te maken van hun vrijheid tot denken en hen de mogelijkheid te geven om zich hun lichaam toe te eigenen en er zich goed in te voelen.

In een poging zichzelf, haar religie en haar gemeenschap beter te begrijpen, verdiepte ze zich in haar eigen cultuur, religie en traditie, bestudeerde maatschappij, politiek en geschiedenis, godsdiensten, kunst en literatuur. Ze ging door een lang proces van zelfanalyse, las, schreef en voerde jarenlang heftige debatten met iedereen die haar pad kruiste. Langzaam ontwikkelde ze haar eigen visie en de sterke identiteit die haar vandaag eigen is.

Malika Saissi is een belangrijke figuur binnen haar eigen gemeenschap en ook voor ons, omdat zij als diep gelovige moslimvrouw religie en emancipatie perfect weet te verzoenen en hierbij een voorbeeldfunctie vervult voor haar gemeenschap. Ze is een vrouw met charisma en wijsheid, sterk maatschappelijk geëngageerd en kritisch. Door haar eigen proces heeft ze een sterke eigen visie ontwikkeld en door wat ze meemaakte werd ze een gedreven, liefdevolle vrouw die extremen schuwt.

Een betere wereld creëren waarin diversiteit, tolerantie en liefde centraal staan en iedereen zich beter in zijn vel voelt, is waar ze elke dag opnieuw voor opstaat.

De actrices/dansers

Malika Saissi (° 1971), cfr. supra.
en
Delphine Dutoit (°1982)

Delphine is al meer dan 10 jaar actief bezig met theater en dans. Ze speelde en werkte mee aan heel wat voorstellingen: o.a. als actrice aan het Rits in Brussel, als danseres bij Fabuleus en als maker en speler van een voorstelling voor theatergezelschap DColT. Hiernaast regisseerde ze ook heel wat projecten met kinderen en volwassenen, gaf workshops en doceerde aan verschillende academies. In 2005 leidde Delphine een buitenlands intercultureel project: aan de hand van woord, beeld en geluid schetsten ze het fictieve en reële theater van kinderen in Dumaguete in de Filippijnen. Momenteel geeft Delphine les Woord aan de Academie van Sint-Agatha-Berchem en Zaventem. De afgelopen jaren werkte ze ook als projectcoördinator Interculturele werking in het Gemeenschapscentrum Everna waar ze instond voor de organisatie van events. Daarnaast heeft ze haar eigen artistieke projecten, in samenwerking met andere kunstenaars.

De regisseurs
Paulo Milton (Brazilië, ° 1977) is danser, choreograaf en danspedagoog. Hij werkte o.a. met Claudio Bernardo en Frédéric Flamand en creëert sinds een paar jaar zijn eigen theater-dansvoorstellingen. Hij is net als Barbara Ruffin (Frankrijk, °1973), film-en theaterregisseuse, lid van Collectif Cil . Samen creëerden ze in 2004 het theaterstuk « J’ai fondu dans mon bain ». Vandaag ondersteunen ze Malika in haar zoektocht met “Chut!”. Voor beiden is samenwerken binnen een sociaal-culturele context, met niet professionele dansers een uitdaging.

Praktische gegevens

Waar: De Pianofabriek, Fortstraat 35, 1060 Sint-Gillis

Wanneer: donderdag 18 juni, 20u

Tickets en reservatie: 02 541 01 70, info@depianofabriek.be

Inkom: 7 euro. Cultuurwaardebons worden aanvaard.

Info
Vragen? Neem contact op met Merhaba: 0488 572 574.

Wednesday, October 15, 2008

Merhaba breekt taboes / Merhaba brise les tabous




Ce mois-ci un article concernant Merhaba se trouve dans un numéro spécial du magazine ActuaPress. Vous pouvez le consulter via le lien ci-dessous.

Deze maand is er een speciale uitgave van ActuaPress uit met ondermeer info over Merhaba. Via de link hieronder kunnen jullie het artikel lezen.

http://actua-diverse.blogspot.com/2008/10/homoseksualiteit-en-de-maghrebijnse.html

Ook de ander artikels (overzicht via link hieronder) vormen een meerwaarde rond diversiteit: veel leesgenot!
D'autres articles sur la diversité à découvrir par le lien ci-dessous:
http://actua-diverse.blogspot.com/