Buiten strijd, binnenstrijd (tweede brief aan Youssef)

Beste Youssef


Soms valt de tijd even stil en wil je niet geloven wat je hoort, wil je niet geloven wat je voelt. En toch is het de onverbiddelijke, kille realiteit. Waarschijnlijk ben je verwonderd dat ik opnieuw in mijn pen kruip.

Ik weet het, je zal misschien nooit deze brief lezen, dan is dit gewoon eenrichtingsverkeer. Toch is er iets aangrijpend gebeurd dat mij en een aantal van mijn vrienden wezenloos achterlaat met een grote vraag: Waarom?

David Kato, een van de Oegandese voorvechters van gelijke rechten, werd brutaal vermoord. Hij zag het recht om lief te hebben wie je wilt, ongeacht het geslacht, als deel van de meest rudimentaire mensenrechten.

Toen hij voor het Oegandese gerecht de strijd aanbond tegen de haat verspreidende media, getuigde hij niet alleen moed, hij toonde ook dat je je nooit mag laten ketenen aan vooronderstellingen. Een strijd is nooit verloren, zolang je niet opgeeft. David vocht tegen de haat van Goliath. Met succes. Een revolutie. De wet beschermde opnieuw. Tegen mensen die heksenjachten nieuw leven willen inblazen. Hij heeft het moeten bekopen met zijn leven.

Waarom. Dat is het woord dat in iedereen spontaan opkomt. Vanwaar die haat tegen mensen die hun gevoelens niet willen en kunnen wegstoppen? Voor mensen die strijden voor mensenrechten, voor mensen die strijden tegen vooroordelen. Vooroordelen die hardnekkig een voedingsbodem vormen voor alle vormen van uitsluiting.

En het klimaat in Uganda was en is nog steeds haatdragend. Daarom was David Kato een jaar geleden onder andere naar Brussel gekomen. Want Uganda valt ten prooi aan zinloos geweld tegen holebi’s. Mensen worden opgejut door extremisten uit fundamentalistische christelijke en uit extremistische islamitische hoek. Het probleem met extremisten is dat ze door hun blindheid, hun obsessie de waarden van hun oorspronkelijke religie volledig ondergraven. Naastenliefde en moord zijn toch elkaars tegenpolen?

Wees gerust, de mensenrechten in Uganda zijn niet buiten strijd, integendeel … ze werken duidelijk inspirerend voor mensen daar … en hier. Van binnenuit.

Ik las een persbericht van Kato’s Oegandese vrienden, en werd stil van de waardigheid waarmee ze de rouw dragen. Ze vragen hierin respect te hebben en het Oegandese gerecht zijn werk te laten doen. Ze hebben heel goed begrepen, dat inadequate buitenlandse inmenging gerechtigheid meer kwaad dan goed kan doen. Net zoals David destijds vertrouwen had in een efficiënt gerecht en daar ook gelijk kreeg.

Wat kunnen we dan wel doen? Ook hier zou ik opnieuw naar voorstellen van zijn vrienden van de SMUG willen verwijzen. De Oegandese regering onder druk zetten om het onderzoek naar deze moord heel minutieus en correct uit te voeren. Ook moeten we blijven aandacht hebben opdat de Oegandese anti-homowet er nooit zou komen. We moeten blijven pleiten voor mensenrechten, integraal en voor iedereen.

Oproepen om bijvoorbeeld de ontwikkelingshulp te koppelen aan holebirechten, lijken op het eerste zicht een stok achter de deur om de regering onder druk te zetten, maar werken contraproductief. Want de enige die je hiermee echt treft zijn de zwaksten uit de Oegandese samenleving.

Mij lijkt het veel efficiënter om de verantwoordelijken voor het verspreiden van de hate speeches aan te pakken. Want door die buitenlandse inmenging aan te pakken, tonen wij aan dat er de buitenlandse inmenging is van extremistische Amerikaanse katholieken en extremistische moslims die de binnenlandse ontvoogdingsstrijd voor meer mensenrechten proberen te fnuiken (waaronder het recht om lief te hebben ongeacht het geslacht).

Ik denk dat een van de dingen die ik geleerd heb van Kato’s strijd is dat mensenrechten ondeelbaar zijn. We zullen hem nooit meer zien pleiten voor de meest rudimentaire mensenrechten. Want hij werd vermoord … uit lafheid .. uit haat ..uit onmacht. Dankzij zijn strijd voor gerechtigheid, het protest en roep tot internationale solidariteit … werden de uitsluiting of discriminatie aan de kaak gesteld van holebi’s in Uganda.

Youssef, ik hoop dat Kato’s leven ook een beetje jou zal inspireren. Van binnenuit.

Oriëntaalse groetjes

Saïd Al Nasser
 
------------------------------------------------------------------------------
 



IN MEMORIAM


David Kato






werd op 26 januari 2011 brutaal vermoord


in zijn woning te Kampala, Oeganda.






David was een gerespecteerde leraar,


publiek woordvoerder voor SMUG, Sexual Minorities Uganda en jarenlang een boegbeeld in de strijd voor de mensenrechten van Holebi’s en transgenders.






Zijn familie, vrienden, collega's en


medestanders zijn diep geroerd door de talrijke blijken van medeleven uit de hele wereld.






Een collectief van LGBTI organisaties houdt op


zondag 13 februari . 2011 om 14.30 u


een In Memoriam voor David KATO.


In zaal Rubens – Statiestraat 175 – Berchem (vlak aan station)


waar een rouwregister kan ondertekend worden.


----

IN MEMORIAM



David Kato






was brutally murdered on the 26 of january


in his home at Kampale, Uganda.






David was a respected teacher, advocacy officer


of Sexual Minorities Uganda (SMUG) and a


long time leading activist for lesbian, gay and transgender human rights.






David's family, colleagues and friends are deeply touched by the numerous condolences and offers


of support from the global community.






A collective of LGBTI groups will hold a vigil


in memory of David on feb. 13 at 14.30 h in the Rubens hall – Statiestraat 175 - 2600 Berchem.


A mourning register will be available for being signed.


----------------------------------------------------------------------
IN MEMORIAM

David Kato



a été cruellement assasiné le 26 janvier dans sa maison à Kampala, Ouganda.



David fut un professeur respecté, le porte-parole officiel pour SMUG, les Minorités Sexuelles

de l' Ouganda et pendant de longues années un combattant en chef pour les droits de l'homme

des personnes LGBTI.



Sa famille, ses collegues et amis se disent fort émus par les nombreux témoignages de deuil et

de support exprimé par la communauté mondiale.



A la mémoire de David un collectif de groupes LGBTI organise un memorial

le 13 février à 14.30h dans la salle Rubens –Statiestraat 175 à 2600 Berchem

où un registre de deuil pourra être sousigné.







 
 
 
 



Een Strijd, tweestrijd ... (brief aan Yoessuf)

Beste Youssef

Trots. Ja, dat mogen we zijn. We hebben de afgelopen jaren heel wat onrecht uit de wereld geholpen. Arbeiders kregen rechten om hen te beschermen tegen uitbuiting. De stem van vrouwen en armen tellen nu evenveel als de stem van een rijke man. Een ware revolutie toen. Holebi's kunnen sinds een aantal jaren ook bij de overheid kiezen wie ze liefhebben én dit wordt ook erkend door de samenleving als geheel, in goede en kwade dagen.

Al die rechten op gelijkwaardigheid kregen we door solidariteit, door liefde, door standvastigheid. Door te tonen dat we bestaan en het leven mogen leiden waar iedereen recht op heeft. En toch ... zelfs als de wet beschermt, mogen we niet vergeten dat er nog andere 'strijdtonelen' zijn. Want wat op papier waar is, heeft nog een lange weg af te leggen, voor de geesten overtuigd zijn.

Als allochtone holebi (als ik even dat etiketje voor de duidelijkheid mag gebruiken voor mezelf) besef ik heel goed dat we op verschillende fronten moet werken aan de emancipatie van de maatschappij. Want in tegenstelling tot wat sommigen denken is emancipatie een proces dat niet enkel voorbehouden is voor de minderheidsgroep die een slechtere sociaal-economische positie heeft. Nee, integendeel! Vaak legt de emancipatie net uitsluitingmechanismen bloot waarvan de meerderheid zich vaak niet bewust is. Dankzij manifestaties, petities, protest, publieke verontwaardiging en jawel ook prides werden de uitsluiting of discriminatie aan de kaak gesteld van holebi's.

Maar wat heb ik eraan, als ik een appartement mag huren als holebi, als de huurder niet wil verhuren aan een Saïd of een Mohammed? Is dat dan ook niet iets om trots op te zijn? Is dat ook een deel van mijn mezelf dat ik niet kan verloochenen? En waarom moet je Jan heten om een klant verder te kunnen helpen in sommige call centers? Is Saïd dan geen mooie naam? Waarom moet ik dat deel verbergen?

Nu ja ... Onlangs Youssef … zei je iets dat me heel treurig stemt. Je vertelde me dat je een aantal holebi-vrienden had, maar dat je geen Marokkaanse vrienden wou die homo waren. Ik wist niet wat ik hoorde en toen ik vannacht niet kon slapen van deze kwetsende woorden, kroop ik in mijn pen. Je hebt echt wel pech Youssef. Je hebt wel Marokkaanse vrienden die homo zijn. Maar de clou is dat ze zwijgen. En dat jij bewust je ogen sluit voor de realiteit. En zo wordt je leven een heel grote grap. Ik kan maar niet begrijpen dat jij deze schizofrene en ronduit racistische uitleg aanvaardbaar voor jezelf maakt.

“Homoseksualiteit bestaat niet bij ons; het is een Westerse ziekte”… Hoe vaak hoor ik dat niet. Onwetendheid, vooroordelen en roddel over homoseksualiteit kunnen door geen enkele wet verboden worden of tegengewerkt. Wel door in dialoog te treden, door proberen het onbespreekbare bespreekbaar te maken. Maar dit is een langzaam en moeizaam proces. Merhaba gaat deze dialoog aan met de "doorsnee allochtoon" en het allochtoon middenveld - op een niet-betutelende manier. En het moet gezegd worden dat we heel wat bemoedigende signalen opvangen. Signalen die aantonen dat ‘allochtonen’ een sterk gediversifieerde groep zijn en dat een aantal standpunten genuanceerder zijn dan wat het publiek debat doet vermoeden. We nemen op onze schaal deel aan de emancipatiestrijd van binnenuit de gemeenschap. Merhaba voert dus niet enkel een debat over gender en seksuele oriëntatie, maar strijdt ook tegen armoede, laaggeschooldheid, discriminatie op de arbeidsmarkt, sociale uitsluiting, racisme en geïnstitutionaliseerde discriminatie, …

Er zijn nog steeds (jonge) mensen die niet verondersteld zijn zich te laten leiden door hun hart, die niet mogen kiezen wie ze liefhebben: niet de juiste kleur, niet het juiste geslacht, ... Een strijd tegen alle vormen van discriminatie en vooroordelen, geen tweestrijd! Ook ouders van allochtone holebi's zijn slachtoffer van de groepsdruk voor een norm à la huisje-tuintje-boompje, van onrealistische idealen. Er zijn ouders die niet willen dat hun dochter trouwt met een Marokkaan, zoals er ook ouders zijn die niet willen dat hun zoon gelukkig is met de man van zijn leven. Waarom? Om ze te beschermen klinkt het dan vaak. Tegen de boze tong, de roddel en de achterklap. Wat gaan de buren wel niet denken?

Is een pride nog nodig? Ja. Maar verandering komt niet enkel door en masse in de Brusselse straten te lopen. Het is natuurlijk wel door deze optocht dat we de aandacht konden vestigen op wat anders kan. Toch mogen we niet vergeten dat er ook andere manieren zijn om te strijden tegen vooroordelen. Onderwijs moet autochtoon én allochtoon, kortom iedereen, klaarstomen om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op de maatschappij. Als je als leerling geen allochtone leraars en geen homo-leraars ziet tijdens je schoolloopbaan, dan mis je een deel van de diversiteit in de samenleving, maar heeft ook een groot deel van de schoolbevolking geen positief rolmodel.

Nu ja ... Youssef, troost je ... ik ga ook dit jaar niet meemarcheren in de Pride. Want ik wil geen masker dragen. Wat ik wel ga doen? Iedere dag opkomen tegen racisme en tegen homofobe uitlatingen zoals de jouwe. Want voor mij is een uitspraak als “ik heb niets tegen homo's, maar wel tegen Marokkaanse homo's” even kwetsend en haatdragend als “ik heb niets tegen vreemdelingen, maar Marokkanen ...”. En er bestaan evenveel variaties op dit thema, als er vooroordelen zijn.

O ja ... Ik heb nog iets anders belangrijks te doen vandaag. Iets symbolisch. Je de-friend-en op facebook. Want ik kan geen racisten op mijn facebook laten staan. Wat zouden de buren zeggen. :-)

Bon, Youssef, … besef goed dat ook jij in die rechtenstrijd verweven zit: wil je fake friends die ook voor jou optreden met de rol die je wilt dat ze voor jou spelen, of durf je eerlijkheid te appreciëren als een geschenk? Een strijd, geen tweestrijd.

Oriëntaalse groetjes

Saïd Al Nasser

Merhaba probeert met een langetermijnvisie te werken aan mentaliteitswijziging bij de allochtone gemeenschap. Met telkens weer opnieuw tijdelijke projecten moeten we trachten toch een duurzaam effect verkrijgen. Contradictio in terminis.

Een professioneel onthaal verzorgen, het uitbouwen en onderhouden van een netwerk van gevormde intermediairen in de hulp-en dienstverlening, gerichte doorverwijzing en toeleiding, het opzetten en begeleiden van emancipatorische processen, het bieden van informatie en dienstverlening, het specialiseren in de relatie tussen cultuur, seksualiteit en identiteit, het ontwikkelen van methodieken en op het opzetten van vormingen en workshops, het concipiëren en organiseren van relevante socio-culturele activiteiten en acties, het actief zoeken naar partnerschappen die de hokjes doorbreken, sensibilisering bij diverse doelgroepen en op verschillende niveaus, belangenbehartiging, netwerking, het opbouwen van expertise en het delen van knowhow... dit alles kan echt niet enkel door vrijwilligers gebeuren.

Het onderwijs vervult een cruciale rol in de emotionele ontwikkeling van de jeugd. Het is primordiaal dat homoseksualiteit in de eindtermen staan, maar het is nog belangrijker dat scholen en leraars gesteund worden als ze dit moeilijk onderwerp moeten aankaarten. Dat de eindtermen geen dode letter worden of papegaaienwerk. Aangepaste tools ontwikkelen die de diversiteit in de maatschappij tot een gemeengoed maken.

Op het vlak van hulpverlening zijn er nog blinde vlekken die veel onnodig leed veroorzaken. Als ouders met hun opvoedings- en andere vragen terecht konden bij een instantie die ook taboe-onderwerpen aankan op een respectvolle manier en met oog voor de interculturele context, dan kunnen veel drama's vermeden worden. Hierin zien we ook een taak voor allochtone hulpverleners en imams, die mits de nodige vorming een grotere steun kunnen zijn voor allochtone holebi's en hun omgeving.

Denemarken: de Spelen, de MENA & de dolle Mina’s (deel 1 )

In juli werd Kopenhagen één groot regenboogdorp: het wereldwijd sportevent voor holebi‘s de Outgames streek neer met in haar kielzog een conferentie over mensenrechten.

Maar naast de helden van de Spelen, had ik het geluk om kennis te maken met een soort helden van een heel ander kaliber: de helden van de MENA-regio.

Kent u het spreekwoord: “deelnemen is belangrijker dan winnen”? Wel deze zomer nam Merhaba deel aan een Seminarie in Kopenhagen waar ik denk deze volkswijsheid meer dan ooit van toepassing is: de MENA Seminar (Middle East & North Africa= Midden Oosten en Noord Africa ). De MENA Seminarie had als doel holebi-organisaties en holebi-activisten uit de MENA-regio samen te brengen en hun ervaringen te laten uitwisselen. Ook Merhaba werd uitgenodigd als Europeese organisatie voor holebi’s met roots in deze regio.

Nu ja … In uw ogen is een seminarie misschien een saaie bedoening waar de ene droogstoppel na de andere zijn Eigen Grote Gelijk verkondigt. Maar dat was dus absoluut niet zo. Een grote pluim voor de Sabaah, de Deense allochtone holebi-organisatie die dit prachtig initiatief nam en ook voor een vlekkeloos verloop zorgde.

Stel je voor: zo een 45 deelnemers uit landen als Marokko, Jordanië, Palestina, Egypte, … ontdekken plots dat ze niet alleen staan in hun strijd voor meer mensenrechten & waardigheid. En hoewel iedere organisatie zijn eigen visie en methodes had ontwikkeld, en ze ook in verschillende stadia verkeerden van ontwikkeling (en dus ook andere noden hebben), bleek er toch een grote gemeenschappelijke behoefte om samen te werken en informatie uit te wisselen. Gedurende 10 dagen leerden we elkaar kennen en ook de organisaties die er vertegenwoordigd waren. En het was bemoedigend om te zien hoeveel energie en wilskracht er aanwezig was bij al die activisten. Want laten we eerlijk zijn …Als er vandaag nog helden bestaan, dan is het volgens mij toch wel duidelijk dat zij het zijn.

In elk geval, hoe embryonaal ook, de kiem voor een gemeenschappelijke samenwerking is ontloken.

Oriëntaalse groetjes


Saïd Al Nasser

Merhaba persbericht: Holebi asielzoekers verplicht hun geaardheid te verzwijgen ... Mardi 7 Juillet 2009 20h19mn 45s

Allochtone holebi's pleiten voor toepassing wet in Nederlandse asielcentra.

In Nederland worden holebi-asielzoekers verplicht om hun geaardheid te verzwijgen in de asielcentra.

Recent trok Secret Garden, een vereniging voor en door holebi-moslims, aan de alarmbel naar aanleiding van een zaak waarbij de asielzoeker Londa bedreigd werd door een groep andere asielzoekers. Dit is jammergenoeg geen alleenstaand geval. Maar het toont ook de grenzen van de opgelegde 'zwijgplicht': Londa is immers transseksueel.

Merhaba vzw, de Belgische vereniging voor en door allochtone holebi's met roots in de Maghreblanden, het Midden-Oosten en Turkije roept op tot het steunen van de Nederlandse organisatie Secret Garden in zijn streven naar een betere bescherming van asielzoekers.

We verzoeken Nederland dan ook zijn verantwoordelijkheid op te nemen, en niet mensen terug in de kast duwen als ze hebben gekozen om zichzelf te zijn, want dit is een heel slecht teken naar mensenrechten toe en heeft ook zware emotionele en psychologische gevolgen.

Maar de gevolgen zijn er ook bij uitbreiding voor holebi's tout court en hele Nederlandse maatschappij. Vanaf het begin moet het duidelijk zijn dat holebiseksualiteit in Nederland kan en mag.

In België worden holebi en transgenders wel beschermd en de wet geldt daar ook in asielcentra. Dit is zelfs expliciet geantwoord geweest in een parlementaire vraag door de bevoegde Minister Arena (Minister van Maatschappelijke Integratie, Pensioenen en Grote Steden). Meer info via de link: http://www.senate.be/www/?MIval=/Vragen/SchriftelijkeVraagPrint&LEG=4&NR=2604&LANG=fr

Om de Nederlandse overheid bewust te maken dat het ook hun taak is om alle asielzoekers in een veilige omgeving op te vangen, roepen we mee op om de petitie te tekenen.

De petitie die te vinden is via de link http://www.gopetition.com/online/28875.html geniet ook de steun van WISH ( Werkgroep Internationale Solidariteit met Holebi's ), het AHHA-project van Fedasil (Aangepaste Hulpverlening voor Holebi-Asielzoekers) en WJNH (Wel Jong Niet Hetero).