Homohaat: allochtone holebi’s zoeken mee naar alternatieve aanpak

Persbericht Merhaba 22 juni 2011

Homohaat: allochtone holebi’s zoeken mee naar alternatieve aanpak

Naar aanleiding van de homofobe aanval in Brussel vorige week, wenst Merhaba - organisatie voor en door allochtone holebi’s - eerst en vooral haar medeleven te uiten met de slachtoffers van deze laffe misdaad. Tevens roepen we op om polariserende discours uit de weg te gaan, eerlijke en genuanceerde analyses te maken en samen te zoeken naar positieve alternatieven.

Merhaba hoopt dat de schuldigen door het gerecht de gepaste straf zullen krijgen, in verhouding tot de omvang van hun daden. Dit kan helpen om slachtoffers er toe te bewegen geweldplegingen sneller aan te geven. Ook de campagne die is gelanceerd voor een betere registratie van homofobe feiten, kan op termijn bijdragen tot een meer adequate aanpak[1]. Misschien moet er meer geïnvesteerd worden in het informeren, bijscholen en herorganiseren van het politieapparaat. Op het vlak van aangepaste opvang van slachtoffers en ook wat betreft de diversiteit bij de politie kunnen we heel wat leren van Nederland [2].

Saïd van Merhaba: “Als samenleving kunnen we er alleen maar sterker uitkomen door te reageren tegen dergelijke vormen van haat, door steeds aangifte te doen wanneer we ernstig gediscrimineerd worden: als holebi, als vrouw, als allochtoon, als gehandicapte, als oudere, … We rekenen erop dat de politici en het beleid er enerzijds voor zorgen dat het gerecht efficiënt de misdaden bestraft en anderzijds dat ze ervan bewust zijn dat het probleem verengen tot een ‘cultuurprobleem’ niet bijdraagt tot een globale oplossing. Integendeel.”

In de tekst van Kris D. , vriend van het slachtoffer, lezen we dat er naast de repressieve aanpak eveneens geïnvesteerd dient te worden in preventie. In het verleden pleitten we hier reeds voor. We zien de noodzaak hiervan dagelijks op het terrein.

Structurele oplossingen dringen zich op in het onderwijs. Correct informeren en sensibiliseren naar de gehele samenleving toe is meer dan ooit nodig. Discriminaties vinden we immers overal en op alle niveaus: holebi’s zijn bijvoorbeeld nog steeds niet overal aanvaard op de werkvloer. Ook allochtonen niet zoals de Adecco-zaak of de VOLT-reportage aantoonde. Daarom vinden wij het belangrijk om ALLE vormen van discriminaties aan de kaak te stellen en samen naar echte oplossingen te zoeken. De strijd tegen armoede werd door Kris D. niet toevallig vermeld: je zelfbeeld bepaalt in grote mate hoe je anderen gaat aanvaarden, en hoe je emancipatieproces verloopt. Als je je niet lekker in je vel voelt, ga je sneller over tot pesten of geweld.

Dit najaar plant Merhaba voor het eerst samen met een aantal organisaties van etnisch-culturele minderheden een gezamenlijke campagne tegen elke vorm van hardnekkige discriminatie (homofobie, islamofobie, racisme, ...). We zien dit als een bemoedigende stap om samen op te komen voor een betere en dus tolerantere samenleving waarin ieder zichzelf durft, mag en kan zijn.

________________________________________
[1] Registratie kan helpen een beter inzicht te krijgen in de mechanismen die aan de basis liggen van homofobe motieven. Bij het Merhaba onthaal, noteerden we in de voorbije tien jaar homofobe klachten gepleegd ook tegen heteroseksuele personen. We konden hieruit afleiden dat homofobie (lesbofobie, bifobie, transfobie) verder gaat dan het stigmatiseren van personen op basis van hun seksuele oriëntatie en in een heteronormatieve omgeving iedereen kan treffen die niet voldoet aan de verwachte genderidentiteit. Het onderzoek van Poelman in 2007 bevestigt dit: Marcia Poelman & Dirk Smits, Agressie tegen holebi's in Brussel Stad , 2007. Meer hierover in : Myriam Monheim, Wat is homofobie ? in Regenboogliefde met Vreemde wortels? Open je geest en je aanpak!, Alliàge-Merhaba, 2009.
[2]
tweede referentie: In Nederland zijn er reeds verschillende onderzoeken gedaan rond homofobie: Het Platform Homo/Lesbische Emancipatie deed onderzoeken in 1987 en 1998, maar er wordt ook op regelmatige tijdstippen gemonitored hoe het zit met homofoob geweld. Ook zijn er inspanningen gedaan vanuit de Nederlandse politie om zich diverser te profileren: advertenties specifiek gericht op holebi's zorgden voor een homovriendelijker imago van de politie. Ook de registratie werd systematischer



___________________________________________

Merhaba is een beweging ontstaan uit een zelforganisatie van en voor holebi's en transgenders met roots voornamelijk in de Maghreb, het Midden-Oosten en Turkije, die zich specialiseert in de relatie tussen cultuur, seksualiteit en identiteit met gender en seksuele oriëntatie als focus.

______________________________________________________

Meer informatie? Plus d'informations?
Merhaba vzw/asbl
Catherine Gouffau
0488-572.574
projecten.merhaba@gmail.com
www.merhaba.be

Word lid van onze Facebook groepen / Rejoignez-nous sur les groupes Facebook:
"Arab Funky Party" & "Merhaba vzw/asbl"

Studiedag 'Holebi & onderwijs' don.12 mei 2011 (Antwerpen)

Studiedag 'Holebi & onderwijs' don.12 mei 2011

08-02-2011

De holebi-diversiteit in onze maatschappij, toont zich ook in klasgroepen. Een school met 500 leerlingen telt gemiddeld 25 tot 50 holebi-leerlingen (5 à 10 %). Deze studiedag verdiept zich in dit onderwerp en biedt u inspiratie om aan vakoverschrijdende eindtermen rond dit thema te werken.

Waarom deze studiedag?

• Onderzoek wijst uit dat jongeren een eerder negatieve kijk hebben op holebi-seksualiteit.
• Leerkrachten weten het thema vaak niet goed te integreren in hun lessenpakket.
• Holebi-jongeren vinden in het secundair onderwijs moeilijker aansluiting bij de school dan hun hetero leeftijdsgenoten.

De nieuwe vakoverschrijdende eindtermen verplichten uw school om oog te hebben voor deze problemen. De studiedag 'Holebi en onderwijs' helpt u om uw school(beleid) holebi-vriendelijk te maken en te voldoen aan de vakoverschrijdende eindtermen op dit gebied.  
U hoort en ontmoet er specialisten van çavaria (koepel holebi-verenigingen) en ervaringsdeskundigen: leerkrachten die spreken uit hun eigen ervaring als holebi-leerkracht en/of met holebi-leerlingen in de klas.

Hier vindt u het programma van de studiedag.

Voor wie?

• directeurs secundair onderwijs:U krijgt ideeën, tips en informatie om uw school diversiteitskrachtiger te maken en om bepaalde vakoverschrijdende eindtermen een plaats in uw school te geven. In het namiddagprogramma maken we dit concreet in workshops.
• leerkrachten, clb-medewerkers, begeleidingsdiensten:
  U gaat naar huis met concrete ideeën, tips, informatie… U krijgt de kans ervaringen uit te wisselen en u krijgt informatie over hoe u met het holebi-thema aan de slag kan in uw klas of school.

Wanneer?

Donderdag 12 mei 2011 van 9 tot 16 uur.

Waar?

Den Bell
Francis Wellesplein 1 
2018 Antwerpen

Schrijf snel in!

Hier vindt u het digitaal inschrijvingsformulier. De keuze voor een workshop kan u tijdens de studiedag maken.

Snelle inschrijvers kunnen onmiddellijk aan de slag. Per school ontvangen zij een educatief pakket met diverse handboeken/DVD’s ter waarde van 60 euro.

Meer info 

pat.kusse@stad.antwerpen.be

Een Strijd, tweestrijd ... (brief aan Yoessuf)

Beste Youssef

Trots. Ja, dat mogen we zijn. We hebben de afgelopen jaren heel wat onrecht uit de wereld geholpen. Arbeiders kregen rechten om hen te beschermen tegen uitbuiting. De stem van vrouwen en armen tellen nu evenveel als de stem van een rijke man. Een ware revolutie toen. Holebi's kunnen sinds een aantal jaren ook bij de overheid kiezen wie ze liefhebben én dit wordt ook erkend door de samenleving als geheel, in goede en kwade dagen.

Al die rechten op gelijkwaardigheid kregen we door solidariteit, door liefde, door standvastigheid. Door te tonen dat we bestaan en het leven mogen leiden waar iedereen recht op heeft. En toch ... zelfs als de wet beschermt, mogen we niet vergeten dat er nog andere 'strijdtonelen' zijn. Want wat op papier waar is, heeft nog een lange weg af te leggen, voor de geesten overtuigd zijn.

Als allochtone holebi (als ik even dat etiketje voor de duidelijkheid mag gebruiken voor mezelf) besef ik heel goed dat we op verschillende fronten moet werken aan de emancipatie van de maatschappij. Want in tegenstelling tot wat sommigen denken is emancipatie een proces dat niet enkel voorbehouden is voor de minderheidsgroep die een slechtere sociaal-economische positie heeft. Nee, integendeel! Vaak legt de emancipatie net uitsluitingmechanismen bloot waarvan de meerderheid zich vaak niet bewust is. Dankzij manifestaties, petities, protest, publieke verontwaardiging en jawel ook prides werden de uitsluiting of discriminatie aan de kaak gesteld van holebi's.

Maar wat heb ik eraan, als ik een appartement mag huren als holebi, als de huurder niet wil verhuren aan een Saïd of een Mohammed? Is dat dan ook niet iets om trots op te zijn? Is dat ook een deel van mijn mezelf dat ik niet kan verloochenen? En waarom moet je Jan heten om een klant verder te kunnen helpen in sommige call centers? Is Saïd dan geen mooie naam? Waarom moet ik dat deel verbergen?

Nu ja ... Onlangs Youssef … zei je iets dat me heel treurig stemt. Je vertelde me dat je een aantal holebi-vrienden had, maar dat je geen Marokkaanse vrienden wou die homo waren. Ik wist niet wat ik hoorde en toen ik vannacht niet kon slapen van deze kwetsende woorden, kroop ik in mijn pen. Je hebt echt wel pech Youssef. Je hebt wel Marokkaanse vrienden die homo zijn. Maar de clou is dat ze zwijgen. En dat jij bewust je ogen sluit voor de realiteit. En zo wordt je leven een heel grote grap. Ik kan maar niet begrijpen dat jij deze schizofrene en ronduit racistische uitleg aanvaardbaar voor jezelf maakt.

“Homoseksualiteit bestaat niet bij ons; het is een Westerse ziekte”… Hoe vaak hoor ik dat niet. Onwetendheid, vooroordelen en roddel over homoseksualiteit kunnen door geen enkele wet verboden worden of tegengewerkt. Wel door in dialoog te treden, door proberen het onbespreekbare bespreekbaar te maken. Maar dit is een langzaam en moeizaam proces. Merhaba gaat deze dialoog aan met de "doorsnee allochtoon" en het allochtoon middenveld - op een niet-betutelende manier. En het moet gezegd worden dat we heel wat bemoedigende signalen opvangen. Signalen die aantonen dat ‘allochtonen’ een sterk gediversifieerde groep zijn en dat een aantal standpunten genuanceerder zijn dan wat het publiek debat doet vermoeden. We nemen op onze schaal deel aan de emancipatiestrijd van binnenuit de gemeenschap. Merhaba voert dus niet enkel een debat over gender en seksuele oriëntatie, maar strijdt ook tegen armoede, laaggeschooldheid, discriminatie op de arbeidsmarkt, sociale uitsluiting, racisme en geïnstitutionaliseerde discriminatie, …

Er zijn nog steeds (jonge) mensen die niet verondersteld zijn zich te laten leiden door hun hart, die niet mogen kiezen wie ze liefhebben: niet de juiste kleur, niet het juiste geslacht, ... Een strijd tegen alle vormen van discriminatie en vooroordelen, geen tweestrijd! Ook ouders van allochtone holebi's zijn slachtoffer van de groepsdruk voor een norm à la huisje-tuintje-boompje, van onrealistische idealen. Er zijn ouders die niet willen dat hun dochter trouwt met een Marokkaan, zoals er ook ouders zijn die niet willen dat hun zoon gelukkig is met de man van zijn leven. Waarom? Om ze te beschermen klinkt het dan vaak. Tegen de boze tong, de roddel en de achterklap. Wat gaan de buren wel niet denken?

Is een pride nog nodig? Ja. Maar verandering komt niet enkel door en masse in de Brusselse straten te lopen. Het is natuurlijk wel door deze optocht dat we de aandacht konden vestigen op wat anders kan. Toch mogen we niet vergeten dat er ook andere manieren zijn om te strijden tegen vooroordelen. Onderwijs moet autochtoon én allochtoon, kortom iedereen, klaarstomen om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op de maatschappij. Als je als leerling geen allochtone leraars en geen homo-leraars ziet tijdens je schoolloopbaan, dan mis je een deel van de diversiteit in de samenleving, maar heeft ook een groot deel van de schoolbevolking geen positief rolmodel.

Nu ja ... Youssef, troost je ... ik ga ook dit jaar niet meemarcheren in de Pride. Want ik wil geen masker dragen. Wat ik wel ga doen? Iedere dag opkomen tegen racisme en tegen homofobe uitlatingen zoals de jouwe. Want voor mij is een uitspraak als “ik heb niets tegen homo's, maar wel tegen Marokkaanse homo's” even kwetsend en haatdragend als “ik heb niets tegen vreemdelingen, maar Marokkanen ...”. En er bestaan evenveel variaties op dit thema, als er vooroordelen zijn.

O ja ... Ik heb nog iets anders belangrijks te doen vandaag. Iets symbolisch. Je de-friend-en op facebook. Want ik kan geen racisten op mijn facebook laten staan. Wat zouden de buren zeggen. :-)

Bon, Youssef, … besef goed dat ook jij in die rechtenstrijd verweven zit: wil je fake friends die ook voor jou optreden met de rol die je wilt dat ze voor jou spelen, of durf je eerlijkheid te appreciëren als een geschenk? Een strijd, geen tweestrijd.

Oriëntaalse groetjes

Saïd Al Nasser

Merhaba probeert met een langetermijnvisie te werken aan mentaliteitswijziging bij de allochtone gemeenschap. Met telkens weer opnieuw tijdelijke projecten moeten we trachten toch een duurzaam effect verkrijgen. Contradictio in terminis.

Een professioneel onthaal verzorgen, het uitbouwen en onderhouden van een netwerk van gevormde intermediairen in de hulp-en dienstverlening, gerichte doorverwijzing en toeleiding, het opzetten en begeleiden van emancipatorische processen, het bieden van informatie en dienstverlening, het specialiseren in de relatie tussen cultuur, seksualiteit en identiteit, het ontwikkelen van methodieken en op het opzetten van vormingen en workshops, het concipiëren en organiseren van relevante socio-culturele activiteiten en acties, het actief zoeken naar partnerschappen die de hokjes doorbreken, sensibilisering bij diverse doelgroepen en op verschillende niveaus, belangenbehartiging, netwerking, het opbouwen van expertise en het delen van knowhow... dit alles kan echt niet enkel door vrijwilligers gebeuren.

Het onderwijs vervult een cruciale rol in de emotionele ontwikkeling van de jeugd. Het is primordiaal dat homoseksualiteit in de eindtermen staan, maar het is nog belangrijker dat scholen en leraars gesteund worden als ze dit moeilijk onderwerp moeten aankaarten. Dat de eindtermen geen dode letter worden of papegaaienwerk. Aangepaste tools ontwikkelen die de diversiteit in de maatschappij tot een gemeengoed maken.

Op het vlak van hulpverlening zijn er nog blinde vlekken die veel onnodig leed veroorzaken. Als ouders met hun opvoedings- en andere vragen terecht konden bij een instantie die ook taboe-onderwerpen aankan op een respectvolle manier en met oog voor de interculturele context, dan kunnen veel drama's vermeden worden. Hierin zien we ook een taak voor allochtone hulpverleners en imams, die mits de nodige vorming een grotere steun kunnen zijn voor allochtone holebi's en hun omgeving.